Kancelaria parafialna

 Kancelaria czynna jest:

 w poniedziałki i czwartki

 w godz. 18.30 – 19.30,

 oraz w środy i w soboty

 w godz. 7.30 – 8.30.

Msze św.

W niedziele i Święta

 o godzinach: 7.30, 9.00, 10.30, 12.00, 18.00, 19.30

 Po mszy św. o godz. 7.30  Wystawienie Najświętszego Sakramentu

 Msza Św. dla Rodziców z małymi dziećmi - w niedziele o godz. 11.00, w kaplicy dolnego kościoła.

W dni powszednie

o godz. 7.00 i 18.00.

Biblioteka Parafialna

Nasza biblioteka parafialna
– do której zapraszamy
czynna jest w poniedziałki od godz. 16.00 do 17.30.
W tym półroczu będzie można skorzystać w następujących dniach:
23. stycznia
06. i 20. lutego
06. i 20. marca
03. i 24. kwietnia
08. i 22. maja
05. czerwca
od 06. czerwca do 10. września – biblioteka będzie nieczynna

Michalski Konstanty Józef (1879-1947), konferencjonista, duszpasterz inteligencji, profesor i rektor UJ. znany w Europie historyk filozofii średniowiecznej, publicysta, pisarz.

Urodził się 12 IV 1879 w Dąbrówce Małej (dziś Katowice). Syn hutnika Ignacego i Pauliny Winkler. Szkołę elementarną ukończył w Siemianowicach, zaś średnią w niższym seminarium misjonarskim w Krakowie. Do Zgromadzenia wstąpił w roku 1896 a śluby złożył 8 XII 1898 r. Egzamin dojrzałości zdał w 1900 r. w Gimnazjum św. Anny w Krakowie (dziś I Liceum Ogólnokształcące im. B. Nowodworskiego). Studia filozoficzno-teologiczne odbył w seminarium Zgromadzenia w Krakowie a w dniu 5 VII 1903 r. przyjął święcenia kapłańskie w katedrze na Wawelu z rąk bpa Anatola Nowaka.

Po święceniach kapłańskich oddawał się pracy duszpasterskiej w kościele na Kleparzu oraz nauczycielskiej, katechetycznej i wydawniczo-pisarskiej. Od 1904 r. uczył języka polskiego i literatury w wyższych klasach gimnazjum misjonarskiego. W latach 1906-1908 był katechetą w Liceum Żeńskim Kaplińskiej w Krakowie, gdzie uczył etyki i historii Kościoła. Od 1904 r. wykładał historię filozofii w seminarium Zgromadzenia na Stradomiu, a od 1906 r. również patrologię. Jego działalność wydawniczo-pisarska ograniczała się wówczas do „Roczników Obydwóch Zgromadzeń św. Wincentego a Paulo” i do czasopisma „Miłosierdzie Chrześcijańskie”. W marcu 1905 r. objął redakcję „Roczników”. Jako redaktor troszczył się nie tylko o należyty dobór artykułów i regularne pojawianie się pisma, lecz umieszczał tam również własne teksty.

W latach 1900-1906, z przerwą jednego roku, studiował slawistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim; uczęszczał na wykłady takich uczonych, jak: Jan Michał Rozwadowski, Jan Łoś, Stanisław Tarnowski, Józef Tretiak i Stanisław Windakiewicz. W latach 1909-1911 studiował na Uniwersytecie Katolickim w Lovanium, gdzie jego profesorami byli pierwsi i najbliżsi współpracownicy D. Merciera: M. De Wulf, D. Nys, L. Nol i A. Michotte. W lipcu 1909 r. otrzymał dyplom bakalaureatu, a w 1910 r. licencjat na podstawie pracy: Mach et Duhem. Etude epistemologiąue comparee. Do doktoratu (1911) przygotował tezę pt. La reaction contre le psychologisme en Allemagne. Husserl, ses predecesseurs et ses partisans.

W drugiej połowie lutego 1911 r. Michalski wrócił do Krakowa i rozpoczął wykłady z filozofii w Instytucie Teologicznym Zgromadzenia. Prowadził je do 1922 r. Na Wydziale Teologicznym UJ zaczął wykładać w 1914 r.; najpierw jako lektor i zastępca profesora, a od 1919 r. jako profesor nadzwyczajny. W 1921 r. został mianowany profesorem zwyczajnym. Do 1934 r. wykładał całą filozofię, z wyjątkiem teodycei i etyki. Od 1934 r. ograniczył się już tylko do wykładów z metafizyki ogólnej, psychologii i historii filozofii średniowiecznej, inne przedmioty wykładał ks. Jan Salamucha. Opracowując wykłady. Michalski sięgał do Sumy teologicznej, którą określał jako genialną syntezę. Tomizm nie był jednak dla niego systemem zamkniętym, lecz otwartym i żywym. Żywy tomizm Michalskiego wynikał m.in. z jego szacunku dla obcej myśli. Szacunek ten nie pozwalał mu na zamknięcie się w jednym systemie i na programowe pomijanie innych doktryn i poglądów.

W czerwcu 1931 r. został rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. W ciągu rocznego urzędowania na tym stanowisku zajął się rozbudową warsztatów pracy, m.in. Biblioteki Jagiellońskiej, doborem sił nauczycielskich, wyposażeniem zakładów i ścisłym kontaktem nauki polskiej z zagranicą. W czasie pełnienia urzędu rektora wiele trosk przysporzyły' mu: nowa ustawa o ustroju szkolnictwa oraz ówczesne rozruchy studenckie. Podczas tych rozruchów, które w październiku i listopadzie 1931 r. poważnie zakłóciły normalne życie akademickie, obie strony uznawały sprawiedliwe i godne postępowanie rektora.

W 1927 r. Michalski został członkiem – korespondentem, a w 1933 r. członkiem zwyczajnym Polskiej Akademii Umiejętności. W wydawnictwach tej instytucji drukował większość swych prac naukowych, tam też przedstawił projekt monumentalnego wydawnictwa: Corpus Philosophorum Medii Aevi, które było realizowane wysiłkiem Międzynarodowej Unii Akademii. Współpracował z PAU a mianowicie z jej Komisją do badania historii filozofii w Polsce; zresztą już w 1914 r. referował na jej posiedzeniach swe rozprawy. W latach 1918-1938 był sekretarzem wymienionej Komisji a w latach 1938-1947 jej przewodniczącym. W latach 1945-1947 był wicedyrektorem Wydziału Historyczno-Filozoficznego PAU. Jako pracownik PAU należał do Komitetu Wydawniczego „Kwartalnika Filozoficznego”, do Komitetu Słownika łaciny średniowiecznej i do Rady Polskiego słownika biograficznego (1935-1946). Od 1933 r. był również przewodniczącym Komitetu Wydawnictw Śląskich. W ramach prac organizacyjno-społecznych zainicjował Naukowy Instytut Katolicki w Krakowie, którego celem miało być rozwijanie myśli katolickiej poprzez bibliotekę i odczyty oraz skupianie innych stowarzyszeń katolickich wokół tego ośrodka. Otwarcie Instytutu nastąpiło w 1928 r. W 1940 r. władze okupacyjne rozwiązały Instytut. Po wojnie Michalski podejmował próby jego reaktywowania, ale bezskutecznie.

W okresie nauczania na UJ i w latach swej współpracy z PAU ogłosił Michalski szereg prac ściśle naukowych, które dotyczyły przede wszystkim historii filozofii wieków średnich. Prace te można ułożyć w trzy grupy. Do pierwszej z nich należą studia odnoszące się do polskiej filozofii średniowiecznej. W grupie tej mieszczą się takie rozprawy, jak: Michał z Brzystrzykowa i Jan ze Stobnicy jako przedstawiciele skotyzmu w Polsce (1915), Tomizm w Polsce na przełomie XV i XVI w. (1916), Jan Burydanus i jego wpływ na filozofię scholastyczną w Polsce (1916). W drugiej grupie są pisma o filozofii XIV w., np.: Wpływ Oxfordu na filozofię Jana z Mirecourt (1921), Die vielfachen Redaktionen einiger Kommentare zu Petrus Lombardus (1924), Le criticisme et le scepticisme dans la philosophie du XIVe siecle (1927), La physiąe nouvelle et les differents courants philosophiques au XIVe siecle (1928), Le probleme de la volonte à Oxford et à Paris au XIVe siecle (1937). W tych pracach Michalski m.in. ukazał wpływ Oxfordu na filozofię w Paryżu; podał zbiór dokumentów papieskich, potępiających niektóre tezy viae modernae i zanalizował poglądy Jana z Mirecourt; wprowadził do historii filozofii nieznane dotąd nazwiska, jak np. R. Billingham, T. Buckingham, R. Halifax, i in. Pod wpływem lektury dzieł Ernesta Macha i Piotra Duhema postawił pytanie, czy na Uniwersytecie Jagiellońskim również, podobnie jak na Zachodzie, pojawili się zwolennicy tzw. teorii impetu. Odpowiadając na to stwierdził, że w Krakowie nie tylko istnieli zwolennicy tej teorii, lecz także dyskusja na ten temat była tu bardzo żywa. Dlatego Kopernik, jeszcze przed swym pobytem w Italii, mógł zapoznać się z tą teorią i pod jej wpływem sformułował pewne idee w zakresie astronomii. W swych studiach nad filozofią zachodnią XIV w. – w przeciwieństwie do Duhema, który pierwszorzędnym przedmiotem swych zainteresowań uczynił filozofię przyrody – zajmował się przede wszystkim problemami logicznymi i epistemologicznymi, najbardziej typowymi dla tej epoki. Dlatego badania te ześrodkowały się na krytycyzmie i sceptycyzmie XIV w. Inspirując się filozofią Nicolai Hartmanna, uwzględniał w tych badaniach nie tyle gotowe systemy, ile raczej zagadnienia, przy czym problemy współczesne stawały się dla niego podnietą do odkrywania podobnych myśli u schyłku średniowiecza. Filozofia wartości Maxa Schelera skłoniła go do szukania w filozofii XIV w. problemu roli poznawczej woli, a logika trójwartościowa Jana Łukasiewicza – do uwzględnienia u terministów XIV w. trzeciej wartości logicznej, różnej od prawdy i fałszu. Ta ostatnia tematyka wywołała pewną polemikę, zwłaszcza ze strony Ph. Böhnera.

Trzecia grupa pism Michalskiego zawiera jego dantologię. Należy tu wymienić przede wszystkim takie rozprawy, jak: Mistyka i scholastyka u Dantego (1921), Myśl franciszkańska i jej wpływ na Dantego (1927). Eros i logos u Dantego (1936), La gnoseologie de Dante (1950). W rozprawach tych autor doszedł do wniosku, że u Dantego na pierwszy plan wysuwają się trzy idee: idea wyzwolenia duszy od zła, idea wewnętrznego oświecenia duszy przez Boga i idea zjednoczenia człowieka z Bogiem. Rozwijając te myśli, omawia m.in. sublimację uczuć. Tematowi temu poświęcił zresztą odrębną rozprawę i często powracał do niego w innych swoich pismach. Ponadto w studiach o Dantem na uwagą zasługują refleksje autora nad osobą Beatrycze. P. Mandonnet przyjął tezę, że Beatrycze jest czystą fikcją literacką, symbolem Objawienia lub porządku nadprzyrodzonego w całej jego konkretnej rzeczywistości, obejmującej fakty historyczne, doktrynę i kult. Autor, zgadzając się częściowo z Mandonnetem, sądził, że Beatrycze jest osobą historyczną, która w Boskiej komedii stała się symbolem łaski uświęcającej, łącznie z cnotami teologicznymi. Nawiązując do poglądów Romana Ingardena, podkreślał, że w tekstach Dantego uwyraźnia się zasadnicza różnica między dziełem literackim a naukowym: dzieło literackie wprowadza nas w świat favola, w świat zmyślonych sytuacji i osób, podczas gdy dzieło naukowe ukazuje nam świat realnych, historycznych osób i zdarzeń. W tekstach Dantego – inaczej niż Gilson – doszukiwał się fideizmu, odnosząc go jako do swego źródła bądź do fideizmu Ryszarda od św. Wiktora, bądź też do prądów całej epoki. Zdaniem Michalskiego wpływ na Dantego wywarł Albert Wielki. W związku z tym sądził, że anonimową postacią, która w otoczeniu Św. Tomasza w Raju odzywa się, by udzielić odpowiedzi na ważne pytania Beatrycze i Dantego, jest właśnie Albert Wielki.

Roman Ingarden tak scharakteryzował Michalskiego jako historyka filozofii: Był on najwybitniejszym, jak dotąd, polskim historykiem filozofii, zarazem pierwszym w Polsce uczonym, który badania w zakresie historii filozofii postawił na prawdziwie europejskim poziomie, sięgając wprost do źródeł i prowadząc studia samodzielne na odcinkach przed nim mało zbadanych lub zgoła nieznanych. Był zarazem pierwszym uczonym polskim, który pracując nad wyjaśnieniem głównych prądów w filozofii późnego średniowiecza na terenie Francji i Anglii w XIV w., wniósł w tej dziedzinie trwały i istotny dorobek w naukę europejską (TP 1947 nr 34).

W myśli średniowiecza znalazł również inspirację do swych prac nad filozofią dziejów. Opierając się na doktrynie Św. Tomasza, pogląd swój na proces dziejowy nazwał perfekcjoryzmem, używając na określenie tego procesu symbolu spirali. Za św. Tomaszem powtarzał, że człowiek – zarówno w swym myśleniu jak i działaniu – dąży zawsze od tego, co mniej doskonałe, ku temu, co bardziej doskonałe. Na początku dziejów filozofii spotykamy poglądy naiwne, po których następują inne, coraz doskonalsze, coraz bardziej krytyczne. Podobnie w życiu społecznym, w jego początkach widzimy instytucje bardzo niedoskonałe, prymitywne, zarodkowe, ale stwierdzamy, że z biegiem czasu zmieniają się w coraz lepsze i doskonalsze.

Oprócz prac ściśle naukowych pozostawił Michalski wiele artykułów, które można zaliczyć do kategorii wysokiej popularyzacji. Na szczególną uwagę zasługują artykuły będące esejami biograficznymi, np. esej o Władysławie Natansonie, o K. H. Rostworowskim i o Juliuszu Osterwie. Artykuły z tej grupy odznaczają się na ogół pięknym stylem literackim, zbliżającym się nieraz do prozy poetyckiej. Z drugiej strony w pismach wymienionych znajduje się bogactwo myśli, tak że można z nich wydobyć i zrekonstruować całą filozofię i teologię autora.

Do ostatniej grupy pism należą także dwie książki: Brat Albert (1946) oraz Między heroizmem a bestialstwem (1949). Praca poświęcona Bratu Albertowi nie miała być w intencji autora biografią w ścisłym tego słowa znaczeniu. Do osobowości Brata Alberta Michalski podszedł jako psycholog i teolog. Jako psycholog pragnął, na podstawie współczesnej typologii, podać szkic charakterologiczny, określić typ somatyczno-psychiczny Brata Alberta. Jako teolog zaś starał się, by od strony nadprzyrodzonej opisać wewnętrzne przemiany duchowe w życiu Brata Alberta. Chociaż autor skoncentrował się głównie na opisie przeobrażeń duchowych Brata Alberta, to jednak podał w książce także pewne szczegóły z jego życia, oparte na własnych badaniach. Korzystając z dokumentów pisanych oraz utrwalając wspomnienia tych, którzy znali osobiście Brata Alberta, ustalił pewne dane. Już po wydaniu książki, w osobnym artykule, wyświetlił faktyczną datę urodzenia Brata Alberta. Dotychczas, opierając się na metryce warszawskiej, podawano jako datę urodzenia rok 1846. Na podstawie metryki igołomskiej doszedł Michalski do wniosku, że Brat Albert urodził się w roku 1845.

W drugiej książce omówił Michalski zagadnienie heroizmu, wyróżniając m.in. trzy rodzaje heroizmów w działaniu: heroiczny pietyzm, heroiczne męstwo i heroiczną abnegację. Swe rozważania teoretyczne pragnął naświetlić materiałem ankietowym. W tym celu gromadził wypowiedzi byłych więźniów obozów koncentracyjnych, gdyż miał przekonanie, że w najcięższych warunkach, gdy człowiek jest sponiewierany, najdobitniej objawia się osobowość heroiczna.

Za swe zasługi na polu naukowym otrzymał Michalski od rządu polskiego Krzyż Komandorski Orderu Polonia Restituta (1936), a ze strony rządu francuskiego Krzyż Oficerski Legii Honorowej (1937). W 1940 r. został również włączony do grona członków Papieskiej Akademii Św. Tomasza w Rzymie.

W dniu 6 XI 1939 r. Michalski wraz z innymi profesorami UJ został podstępnie aresztowany i przewieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen pod Berlinem, gdzie przebywał do lutego 1940 r. Dalsze lata spędził w ziemi sandomierskiej (Sichów, Rytwiany, Szwagrów, Sandomierz), oddając się pracy duszpasterskiej. W 1945 r. powrócił do Krakowa i od marca tego roku rozpoczął na nowo wykłady na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Zmarł 6 VIII 1947 w Krakowie; pogrzeb odbył się 8 VIII; jego zwłoki pochowano w grobowcu Zgromadzenia na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

_________________________________

Artykuł znajduje się w: Misjonarze św. Wincentego a Paulo w Polsce II-1 Biografie, ss. 311-318.

Czytania na każdy dzień

  • Czytania na poniedziałek, 26 czerwca 2017

    (Rdz 12,1-9)
    Bóg rzekł do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi. Abram udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał, a z nim poszedł i Lot. Abram miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Charanu. I zabrał Abram z sobą swoją żonę Saraj, swego bratanka Lota i cały dobytek, jaki obaj posiadali, oraz służbę, którą nabyli w Charanie, i wyruszyli, aby się udać do Kanaanu. Gdy zaś przybyli do Kanaanu, Abram przeszedł przez ten kraj aż do pewnej miejscowości koło Sychem, do dębu More. - A w kraju tym mieszkali wówczas Kananejczycy. Pan, ukazawszy się Abramowi, rzekł: Twojemu potomstwu oddaję właśnie tę ziemię. Abram zbudował tam ołtarz dla Pana, który mu się ukazał. Stamtąd zaś przeniósł się na wzgórze na wschód od Betel i rozbił swój namiot pomiędzy Betel od zachodu i Aj od wschodu. Tam również zbudował ołtarz dla Pana i wzywał imienia Jego. Zwinąwszy namioty, Abram wędrował z miejsca na miejsce w stronę Negebu.

    (Ps 33,12-13.18-20.22)
    REFREN: Szczęśliwy naród wybrany przez Pana.

    Błogosławiony lud, którego Pan jest Bogiem,
    naród, który On wybrał na dziedzictwo dla siebie.
    Pan spogląda z nieba,
    widzi wszystkich ludzi.

    Oczy Pana zwrócone na bogobojnych,
    na tych, którzy czekają na Jego łaskę,
    aby ocalił ich życie od śmierci
    i żywił ich w czasie głodu.

    Dusza nasza oczekuje Pana,
    On jest naszą pomocą i tarczą.
    Panie, niech nas ogarnie Twoja łaska,
    według nadziei, którą pokładamy w Tobie.

    (Hbr 4,12)
    Żywe jest słowo Boże i skuteczne, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca.

    (Mt 7,1-5)
    Jezus powiedział do swoich uczniów: Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Bo takim sądem, jakim sądzicie, i was osądzą; i taką miarą, jaką wy mierzycie, wam odmierzą. Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz? Albo jak możesz mówić swemu bratu: Pozwól, że usunę drzazgę z twego oka, gdy belka /tkwi/ w twoim oku? Obłudniku, wyrzuć najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka twego brata.

Porady

Pomoc lekarska

Lekarz mieszkający na terenie naszej parafii, zgłasza gotowość udzielania bezpłatnych porad w zakresie chorób wewnętrznych w domu chorego lub w bibliotece parafialnej.

       Termin porady należy najlepiej uzgodnić telefonicznie – numer: 503 776 938 lub za pośrednictwem kancelarii parafialnej.

Porady prawne

       Zachęcamy do skorzystania z organizowanych w naszym kościele darmowych porad prawnych, których udziela adwokat Krakowskiej Izby Adwokackiej. Dyżury odbywają się co drugą sobotę w godz.: 19.00 – 20.00 w bibliotece parafialnej w dolnym kościele (wejście z boku kościoła). Informacje odnośnie najbliższych terminów spotkań pod numerem telefonu: 602 306 523.

Psychoterapeuta

Jeśli czujesz, że zabłądziłeś…….. w labiryncie uczuć i emocji – pozwól sobie pomóc

PSYCHOTERAPEUTA z doświadczeniem klinicznym zaprasza w miesiącu listopadzie na bezpłatne konsultacje do gabinetu przy ul. Lea 55 w Krakowie (Dom Katolicki) osoby indywidualne, pary, starsi, młodzież, dzieci

Rejestracja pod nr 501 642 275

Aktualności z Gościem Niedzielnym

  • Znany harmonogram wizyty Donalda Trumpa
    Harmonogram wizyty prezydenta USA Donalda Trumpa jest już gotowy; do ostatniej chwili będą przygotowywane kwestie logistyczne, czy bezpieczeństwa - powiedział rzecznik prezydenta Krzysztof Łapiński. Dodał, że będzie "kilka okazji", gdzie prezydent Trump zabierze głos.
  • Zaczęła się pierwsza rozprawa przed komisją weryfikacyjną
    Ruszyła pierwsza rozprawa przed komisją weryfikacyjną ds. reprywatyzacji. Zbada ona sprawę nieruchomości przy ul. Twardej 8 i 10. Jako świadkowie mają zeznawać m.in. urzędnicy ratusza. Decyzje komisji w tej sprawie mają zapaść w lipcu.
  • "Wiem od naszego kontrahenta, że jutro lub pojutrze mają się pojawić ludzie z ABW"
    Tygodnik "wSieci" ujawnił stenogramy z podsłuchów ABW założonych u Marcina P. Wynika z nich, że tuż po upadku OLT Express na przełomie lipca i sierpnia 2012 r. P. "spieniężał wszystko"; wiedział, że jest podsłuchiwany i miał informacje, że w Amber Gold pojawią się "cisi panowie z ABW".

Odwiedziło nas:

1610127
DzisiajDzisiaj881
WczorajWczoraj2797
W tym tygodniuW tym tygodniu881
RazemRazem1610127

Odwiedza nas 80 gości oraz 0 użytkowników.


Nr konta Parafii:  PKO Bank Polski SA    45 1020 2892 0000 5202 0016 4350